Ad van Duin, Mijn ervaring als een Burger in Blauw

Mening(en) van geplaatst op zaterdag 16 januari 2010 door Ad van Duin

Trefwoorden: ad van duin, burgers in blauw, politie

Column

Een goed politieapparaat is meer dan alleen blauw op straat

 
Mijn nieuwsgierigheid als een “Burger in Blauw”
Een oproep in de krant over het programma “Burgers in Blauw” waar je als burger de kans kunt krijgen om een keer mee te kijken met het dagelijkse politiewerk maakte mij nieuwsgierig. Ik stelde mij, na het lezen, de vraag of dit een mogelijkheid zou zijn om het ingeslepen wantrouwen dat ik eigenlijk al mijn hele leven richting politie heb nu eens van binnenuit te kunnen beoordelen.
Mijn eerste beeld stamt nog uit de middenjaren zestig toen ik als jonge knul van meneer agent te horen kreeg dat ik een verkeersovertreding zou hebben gemaakt, echter omdat de constatering niet klopte ontkende ik dit ter plekke. Meneer agent stelde mij op de proef “Als ik bekende dan bleef het bij een waarschuwing”. Dit bevel ging mij toen al te ver en ik weigerde dat. Nu ik met vervroegd pensioen ben en voor de lokale omgeving maatschappelijk en politiek actief ben, kom ik regelmatig de oplossing van “handhaven” tegen en dan is de politie toch de eerste die in beeld komt. Dus dan maar een keer in de keuken kijken en zien hoe deze mensen hun werk doen.
 
Uitgebreide rondleiding
Het is vroeg in de middag, op een frisse maar wel droge vrijdag in december. Ik meldde mij bij de balie van het districtpolitiebureau in Gorinchem. Die dag had ik een afspraak gemaakt om een dienst mee te draaien. Nu kon ik eens echt meekijken naar de dagelijkse werkzaamheden van de politie.
Na mijn melding werd ik ontvangen door een vriendelijke medewerkster van de recherche en tijdens een kop koffie hebben we gesproken over de actie “Burgers in Blauw” en mijn motivatie. Na het ondertekenen van een geheimhoudingsverklaring startte een uitgebreide rondleiding langs de verschillende afdelingen. Tijdens de rondleiding en de gesprekken in de wandelgangen kreeg ik veel informatie over de diverse disciplines binnen de politieorganisatie en de beschikbare faciliteiten. Ondertussen weer aangekomen bij het koffieapparaat werd het ook drukker, daar de agenten voor de nieuwe dienst binnenkwamen. Ik werd daar overgedragen aan een agent van de surveillancedienst. Na een korte kennismaking en uitleg van alle attributen/apparatuur van een surveillance auto inclusief het passen van een kogelwerend vest was het tijd voor de gezamenlijke briefing met alle surveillanceagenten van de nieuwe dienst. Als burger in blauw kreeg ik ‘in woord en beeld’ mee een functionele terugkoppeling van de belangrijkste voorvallen van de voorgaande diensten. Door de presentatie op een groot scherm met foto’s en kenmerken kreeg ik een duidelijk beeld van het werk van een surveillancedienst.
 
Bekeuringen niet voor de beoordeling van een agent
Met deze informatie vertrekken de surveillancediensten, de een op een motor en de ander met een auto. Ik mocht als passagier mee in de auto voor de surveillanceagent voor Gorinchem en omgeving. De dienst was, net zoals het weer, rustig met enkele kleine meldingen. Hierdoor was er ruimte om elkaar vragen te stellen over de attitude van de politie bij de burgers in het algemeen en werd het mij meer en meer duidelijk dat niet alleen de burgers maar ook agenten een goede neus hebben van wie de probleemmakers zijn, maar vanwege de regels niet met deze speurdersneus mogen handelen. Eigenlijk is dit een grote vorm van verspilling en zou de politiek hier beter op kunnen inspelen door meer ruimte en vertrouwen te geven aan deze ervaringen en inzichten van de politie, zonder dat de heren verdedigers moeilijk kunnen doen om de probleemmakers weer uit de handen van justitie te houden. Het is hierdoor een ingewikkelde opdracht geworden, waarbij veel energie en een groot apparaat nodig is om het een en ander volgens de vele regels als een kansrijke zaak naar het OM te brengen. Over de bekeuringen hebben we  natuurlijk ook gesproken en dat valt in de praktijk eigenlijk wel mee, alleen die target per agent is wel een vreemde benadering van de leiding, daar het uiteindelijk gaat om gevaarlijke overtredingen te reguleren en daarvoor is in zo’n situatie de bekeuring een goed instrument en niet voor de beoordeling van een politieagent.
 
Veranderende (agressieve) mentaliteit
Met een ervaring rijker ben ik naar de politiepost in Leerdam gebracht om daar de avond mee te gaan lopen met een wijkagent. Bij aankomst waren de dienstdoende wijkagenten met elkaar in werkoverleg en zo kreeg ik de eerste indrukken mee van hun rol in de gemeenschap. Ik mocht met een wijkagent mee naar een afspraak in een bejaardenhuis. Geen probleem dacht ik, maar het logistieke gereedschap van een wijkagent is meestal de fiets. Dus moest ook ik, na ruim twintig jaar niet meer op een fiets gereden te hebben, mijzelf per fiets naar een bejaardenhuis gaan verplaatsen.
Wonderwel, misschien dat het ook donker was, lukte het mij om met beide handen aan het stuur de weg op te gaan. Gelukkig was ik zo wijs geweest om een warme jas en sjaal mee te nemen en maakten wij samen een vrolijke rit naar de plek waar de wijkagent met enkele vrijwilligers een afspraak had over het reilen en zeilen van de buurtwachters. Na het prettige gesprek vertokken wij naar het centrum, waar het koopavond was. Bij aankomst de fiets gestald en met de benenwagen het centrum in gegaan. De wijkagent is voor veel aanwezig publiek een bekende en wat ik begreep is de zichtbare aanwezigheid een goed preventiemiddel. Deze avond waren er ook een aantal agenten in burger en of ze het roken, de oudere jongeren met hun specifieke problemen waren ondergedoken. Regelmatig moest de wijkagent het publiek aanspreken en de een maakte zijn excuus of had een smoes en weer een ander kreeg een vlaag van agressie en dan zie je dat de mentaliteit de laatste jaren een hoog asociaal gehalte heeft gekregen.
Tot sluitingstijd van de winkels was het rondjes lopen en na veel stampen op de straatstenen werd het tijd om terug te fietsen naar de politiepost. Een warme kop koffie deed het lijf weer goed. Tijdens de koffiepauze met de agenten een korte discussie gehad over mijn indrukken van deze dag en de maatschappelijke belemmeringen voor het goed kunnen functioneren van de politiemensen en hun motivatie.
 
Openheid na een aangifte
Een hot item was de opvolging na een aangifte. Als iemand een aangifte doet krijgt hij in de praktijk weinig vervolg respons en begint een negatieve beoordeling van het politieapparaat. Bij de rondleiding op het districtsbureau in Gorinchem is mij bijgebleven de afdeling waar men het werkaanbod weegt en er een prioriteiten cijfer aan geeft voor het vervolgwerk binnen de politieorganisatie. Deze prioriteitenkeuze moet mijns inziens ook kenbaar gemaakt worden aan de burger en deze zal dan beter gaan begrijpen dat het vele werk, achter een aangifte, moet worden ingepast binnen de capaciteit van een politieorganisatie. Als de burger bij een particulier bedrijf een maatproduct koopt, weet hij ook dat er een levertijd bij hoort. Wel belangrijk is dan de vraag ‘hoe lang”! Particuliere bedrijven die daar mee sjoemelen, komen terecht aan de schandpaal en verkopen steeds minder tot dat ze omvallen. Met dit mechanisme moet de politie rekening gaan houden. In de wereld van normen en waarden staat de politie naast de burger. Een beetje marketing om het imago te verbeteren kan deze hechting zeker verbeteren. Denken en handelen in oplossingen in plaats van het te organiseren in procedures zal de burger motiveren om de politieorganisatie meer te gaan steunen.
 
Handhaven en niet iedereen straffen
Als sluitstuk van de avond ben ik met de wijkagent in de politieauto gaan ‘hobbelen’ in Leerdam en omgeving. Ja!, je wordt niet goed van al die verkeersdrempels en obstakels die je dan onderweg tegen komt. Omwille van de verkeersveiligheid worden serieuze barrières opgeworpen die de verkeersdeelnemers moeten hinderen. En dan denk ik ook even aan de ambulances die later komen, de Brandweer die worstelt om op tijd te komen, de lading in vrachtwagens krijgt het te verduren, auto's raken defect, gehandicapten en rugpatiënten hebben er last van en als je vanwege je handicap er langzaam over wilt rijden breng je jezelf en het andere verkeer in gevaar! Gewoon handhaven van regels zou veel beter zijn en niet iedereen straffen, …nog even en met deze bestuursmentaliteit laten we ook boeven lopen en mogen we dan allemaal een paar dagen de bak in? Als alternatief voor de kosten van al die drempels kun je beter meetapparatuur kopen en dan handhaven lijkt mij!
Via een landelijke route ben ik uiteindelijk weer bij het beginpunt van de dag op het districtpolitiebureau in Gorinchem aangekomen en daar nog even met enkele agenten een evaluatie gesprek gehad. Het was voor mij een interessante ervaring en mij is wel duidelijk geworden dat alleen (meer) blauw op straat een schijnoplossing is, als weinigen daarna het werk niet kunnen afhandelen! Een goed politieapparaat is meer dan alleen blauw op straat.
 Ad van Duin, Schelluinen
 

 


Laat een reactie achter

Naam:
*
E-mail:
*
Titel:
Reactie:
*

Reacties op 'Ad van Duin, Mijn ervaring als een Burger in Blauw ' (2)

Nieuwe afspraken van de minister

"Over de bekeuringen hebben we natuurlijk ook gesproken en dat valt in de praktijk eigenlijk wel mee, alleen die target per agent is wel een vreemde benadering van de leiding, daar het uiteindelijk gaat om gevaarlijke overtredingen te reguleren en daarvoor is in zo’n situatie de bekeuring een goed instrument en niet voor de beoordeling van een politieagent."
P.S. Ondertussen heeft minister Opstelten de opdracht van een aantal bekeuringen per agent laten vallen!

Geplaatst door Redactie op donderdag 5 mei 2011

Melding van aangifte

Ik heb vier keer aangifte gedaan bij dhr. Lock in Giessenlanden vanwegen het te hard rijden van bromscooters op de Voordijk en de Nolweg te Schelluinen en ook veel teveel lawaai van bromscooters.
Snelheid zal zijn 80 tot 100 km per uur en lawaai 100 decibel. Er zijn controles geweest maar het lawaai blijft en het te hard rijden ook. Men voert een veel te soft beleid. Ik zou zeggen bromscooters die 80 of 100 gaan en teveel lawaai maken in beslag nemen en een voorbeeld stellen en dit ook in de krant vermelden en eventueel naar de ouders gaan om de scooter aan de ketting te leggen als ze zo hard gaan en zoveel lawaai maken.

Geplaatst door W.v.d Oord op donderdag 11 februari 2010

Voeg toe aan Delicious Voeg toe aan Facebook Voeg toe aan Linked In Voeg toe aan NUjij Voeg toe aan Technorati Voeg toe aan Twitter 
© 2018 VVD Giessenlanden  |  Colofon  |  RSS | Sitemap