‘Recht om te bouwen, plicht om te slopen’

Een staaltje mantelzorg zoals de overheid het graag ziet. Dat is de situatie bij de familie Bos in Noordeloos. De kinderen in de hoofdwoning, hun ouders in de aanbouw. De gemeente Giessenlanden maakte dit in 2007 mogelijk. Gezien het aantal vierkante meters kon dat slechts op voorwaarde dat de berging/carport zou worden gesloopt. Dat kwamen gemeente en familie Bos zwart op wit overeen. “Het recht om te bouwen, de plicht om te slopen”, benadrukte wethouder Jan de Groot donderdagavond in de gemeenteraadsvergadering.

Onverteerbaar

De carport staat er echter nog steeds. Gesprekken hebben niks opgeleverd, waardoor familie Bos nu per 1 februari een dwangsom is aangezegd. Onverteerbaar voor het CDA. Huib Glerum: “De burger heeft hier juist iets goed gedaan. Kennelijk is er dan iets fout aan ons beleid. Dan moet er bij ons toch een lampje gaan branden?” De christendemocraten dienden een motie in om ruimhartig mee te denken, belemmeringen weg te nemen en niet te handhaven op basis van oud beleid. De motie haalde het niet en werd alleen gesteund door de ChristenUnie.

Precedent

Ook de PvdA stond voor een dilemma. “Je hebt de menselijke kant en de handhavingskant”, stelde Ruud van Rijn. “Maar er liggen heldere afspraken. Waarom dan een uitzondering maken? Dat schept een precedent met alle gevolgen van dien.”

 “Juist vanuit de invalshoek mantelzorg is in 2007 meegedacht. Als we nu weer gaan meebewegen, leidt dat tot ondoorzichtige situaties. We hebben juist behoefte aan een duidelijk en transparant handhavingsbeleid”, wenste ook burgemeester Els Boot in het door het CDA aangevraagde interpellatiedebat niet overstag te gaan.

Teleurstelling

Na een schorsing waagde Glerum nog een ultieme poging. “De bereidheid om buiten de afspraken van toen te stappen, is er kennelijk niet bij het college. Dat stelt me teleur. Er is hier een uitweg mogelijk. Maak het niet zo moeilijk!” De VVD ging uiteindelijk ‘met pijn in het hart’ achter het college staan. Teus van Houwelingen: “We moeten niet rommelen met de regels van Ruimtelijke Ordening.”

Bron: Het Kontakt van 27 januari 2012

Oorspronkelijk geplaatst op www.vvdgiessenlanden.nl

Willen gemeenten dus het pgb afschaffen? Neen.

Gemeenten willen het pgb-instrument behouden, maar de inzet ervan wel lokaal kunnen bepalen. Alleen als de verplichting tot het aanbieden verdwijnt, kan het pgb overeind blijven. Anders wordt het (net als nu in de AWBZ) onbetaalbaar.

Maatwerk geboden
Door de pgb-verplichtingom te zetten in de mogelijkheidom een pgb in te zetten, krijgen gemeenten de ruimte om te focussen: voor welke cliënten en welke voorzieningen heeft het pgb werkelijk meerwaarde? Een gemeenten zal dan in de Wmo-verordening opnemen in welke gevallen, voor welke situaties en voorzieningen (en onder welke voorwaarden) iemand in aanmerking komt voor een pgb. Zo kan het pgb in de Wmo overeind blijven, zonder de rigoureuze ingreep die nu in de AWBZ plaatsvindt.

Pgb en AWBZ-decentralisatie
In de AWBZ maken 130.000 mensen gebruik van een pgb, daarvan hebben 96.000 de indicatie ‘Begeleiding’. Deze mensen vallen straks onder de verantwoordelijkheid van gemeenten en kunnen dan een beroep doen op de Wmo. Als gemeenten de verplichting houden om ook hen een pgb aan te bieden, ontstaan twee risico’s:

• Het Rijk verwacht dat een aantal AWBZ-cliënten die hun recht op een pgb voor ‘Begeleiding’ verliezen, ook geen beroep meer doet op begeleiding in natura (nu in de AWBZ en straks in de Wmo). Vanwege deze verwachte uitstroom brengt het kabinet een (nog niet bekend) bedrag in mindering op het budget dat voor ‘Begeleiding’ naar gemeenten gaat.
   
• Een verplicht pgb zal een ondermijnend effect hebben op collectieve voorzieningen.

De VNG schat het percentage uitstromers lager in, zeker als de pgb-verplichting blijft bestaan. Daarmee lopen gemeenten dus groot financieel risico, zowel in 2013/2014 als de daaropvolgende jaren (in verband met de beheersbaarheid van de groei). 

Achtergronden van het pgb in de AWBZ

Het pgb werd in 1996 door staatssecretaris Erica Terpstra ingevoerd in de AWBZ en bestaat uit een geldbedrag, waarvan de besteding aan bepaalde regels gebonden is, dat mensen krijgen om zorg en ondersteuning te organiseren voor zichzelf of hun familieleden. Het pgb geniet sindsdien brede en bijna unanieme steun als hét middel om doelen als vraagsturing, deregulering en de ‘cliënt centraal’gedachte dichterbij te brengen.

Waren er aanvankelijk allerlei administratieve drempels, zoals het feit dat het geld werd beheerd door een overheidsdienst, gaandeweg werd het pgb steeds meer gedereguleerd. Dit had het (beoogde) effect op het gebruik ervan. Volgens het Sociaal en Cultureel Planbureau groeit het gebruik sinds de invoering elk jaar met 18%, de laatste jaren met rond de 25%. De regeling kost inmiddels ongeveer € 2,3 miljard per jaar en er maken 130.000 mensen gebruik van: ouderen, gehandicapten, chronisch zieken, maar ook kinderen met bijvoorbeeld autisme of andere psychische problemen.

Oneigenlijk gebruik

Pas de laatste jaren begint er meer aandacht te komen voor de negatieve aspecten van het pgb. Behalve de onbeheersbare groei werden vooral allerlei vormen van onbedoeld en oneigenlijk gebruik en fraude belicht. Niet alleen in de media, maar ook in onderzoek en politiek. Het bleek dat het laagdrempelig maken van deze overheidsvoorziening in de vorm van een geldbedrag heeft geleid tot een geheel nieuwe doelgroep die niet aan de loketten zou zijn verschenen als er alleen een dienst ‘in natura’ beschikbaar was. Deze ‘aanzuigende werking’ werd wel al langer vermoed, maar recent heeft het SCP laten zien dat 43% van de huidige pgb-cliënten zich nooit voor een naturavoorziening zou hebben gemeld. De laagdrempeligheid van het pgb is ook aanleiding geweest voor het ontstaan van allerlei ‘intermediairen’ die de burgers op hun pgb-rechten wijzen en hen de administratieve verplichtingen uit handen nemen.

Het is de budgettaire onhoudbaarheid die het pgb uiteindelijk de das om doet. De kosten overschrijden de begroting van VWS bijna ieder jaar. Najaar 2010 werd het pgb zelfs tot het eind van het jaar ‘even op slot’ gezet. In het regeerakkoord van het kabinet Rutte was in september 2010 al aangekondigd dat het pgb ‘beheersbaar’ gemaakt zou worden.

Bron: VNG van 21 oktober 2011

Oorspronkelijk geplaatst op www.vvdgiessenlanden.nl

Belangrijk thema van alle beschouwingen waren de op handen zijnde transitie van enkele onderdelen van de AWBZ naar de Wmo.

De voorzitter van het Pact, wethouder Petra Groeneweg, opende de bijeenkomst en vertelde over het Pact en de ontwikkelingen van de laatste jaren. Belangrijke verandering is dat de Provincie niet langer financiële ondersteuning biedt voor het Pact, maar dat gemeenten nu zelf de kosten voor hun rekening nemen.

Presentaties

Kees Heijblom hield een presentatie over de consequenties van de overgang van begeleiding uit de AWBZ naar de Wmo. Hij maakte met enkele beeldende voorbeelden duidelijk met welke verscheidenheid aan cliënten gemeenten straks te maken krijgen. In die voorbeelden toonde hij dat elke cliënt weer verschillende behoeften en wensen heeft op het gebied van begeleiding, huishoudelijke hulp en lichamelijke en persoonlijke verzorging.

Tjapko van Dalen richtte zich met name op de aanstaande scheiding van wonen en zorg in de AWBZ. Hij gaf een beeld van de risico’s die er voor zorgorganisaties, wooncorporaties en bewoners kleven aan de nieuwe situatie. Ook voor de gemeenten zitten hier veel nieuwe vraagstukken aan vast. Gemeenten moeten bepalen of ze hier zelf een oplossing voor gaan vinden, of in samenspraak met omliggende gemeenten de krachten bundelt.

André Schoonderbeek besprak nieuwe ontwikkelingen op welzijnsgebied. Naast Welzijn Nieuwe Stijl, waarbij welzijnsorganisaties zich moeten aanpassen aan de maatschappelijke ontwikkelingen, werd ook gekeken naar de De Kanteling en de gevolgen van de pakketmaatregel. Terugkerend thema hierbij dat er geen zaken meer worden geregeld die mensen met steun van de eigen omgeving zelf kunnen realiseren. Op bestuurlijk niveau moet worden bepaald voor welke groepen nog voorzieningen worden getroffen.

Discussie

Petra Groeneweg sloot na deze drie presentaties de bijeenkomst af. De woorden die tijdens de presentaties steeds terugkomen zijn woorden als samenhang, verbinden en participeren. Zij gaf aan dat er al een discussie op gang is gekomen binnen de regio over hoe de hierboven geschetste problematiek samen het hoofd kan worden geboden.

Bron: Zorgberaad van 19 september 2011

Oorspronkelijk geplaatst op www.vvdgiessenlanden.nl

De focus van de discussie lag op de maatregelen rondom het Persoonsgebonden Budget (PGB). Voor de VVD een moeilijk besluit. Maar met een uitloop uit het beschikbare budget (dat al fors was verhoogd) in 2015 met bijna een miljard euro, konden we niet de andere kant op kijken. Immers, meer dan alleen om geld, gaat het om de beschikbaarheid van de zorg die je met dat geld kunt garanderen. En ook na 2016 zullen er mensen zijn die zorg nodig hebben. Regeren is vooruitzien en niet vooruitschuiven, dus hoe moeilijk ook, er moesten maatregelen komen.

Alternatief voor een tehuis of instelling

De optie van de kaasschaaf hebben we niet willen nemen. In deze optie zou het PGB over de hele linie te maken krijgen met een stapeling van maatregelen. En daarmee zou het geen volwaardig budget meer zijn om zorg in te kopen, hooguit nog een plus op je inkomen. Dat het PGB alleen nog voor de mensen met een goedgevulde beurs een alternatief zou zijn, wilde de VVD niet. Daarom stemden we in met het beperken van de groep mensen die nog recht heeft op een PGB. We vinden dat mensen recht hebben op een alternatief voor een tehuis of instelling. Dus als mensen opgenomen moeten worden, een verblijfsindicatie hebben, dan behouden ze de toegang tot het PGB. Dan kunnen ze dus zelf hun zorg op maat in blijven kopen.

AWBZ zorg?

Maar hoe gaat het nu verder met de grote groep mensen die straks geen PGB meer krijgt? We hebben heel veel zorgen gehoord van mensen. Veel mensen geven aan dat in hun situatie de huidige thuiszorg niet flexibel genoeg is om te leveren en dat zij dit met hun PGB wel voor elkaar hadden. De VVD heeft samen met de PVV en het CDA een motie ingediend die de staatssecretaris vraagt in september te laten zien hoe zij die flexibiliteit van zorg in tijd en plaats met eigen regie vorm gaat geven in de nieuwe situatie.

De AWBZ en de WMO

De programmabrief van de regering over de langdurige zorg omvatte nog veel meer onderwerpen. Het scheiden van wonen en zorg in de AWBZ, een lang gekoesterde VVD wens, wordt eindelijk van woorden in daden omgezet. We gaan onomkeerbare stappen nemen en dat is hard nodig. Mensen krijgen meer mogelijkheden om hun eigen woonomgeving te kiezen en zorggeld blijft bestemd voor zorg. Zorgaanbieders zullen afgerekend gaan worden op de manier waarop zij tegemoet komen aan de wensen en behoeften van de cliënten. Ook zal de AWBZ uitgevoerd worden door de zorgverzekeraars voor hun individuele verzekeraars zodat er een directe link komt tussen het betalen voor zorg en het leveren van zorg. En de brief gaat natuurlijk over het overhevelen van de begeleiding van de AWBZ naar de WMO. Een grote verandering en een grote uitdaging voor gemeenten. Met veel kansen en mogelijkheden maar ook nieuwe doelgroepen en kennis die opgebouwd moet worden.

Bron: VVD fractielid Tweede kamer Tamara Venrooy

Oorspronkelijk geplaatst op www.vvdgiessenlanden.nl

Gemeente verantwoordelijk

Het streven is een effectief en efficiënt werkende jeugdzorg waarin de eerstverantwoordelijken de ouders zijn; het belang van het kind centraal en voorop staat; die dichtbij en laagdrempelig bereikbaar en beschikbaar is; waarvoor de gemeente verantwoordelijk is en waarvoor er één financieringssysteem komt voor het huidige preventieve beleid, de huidige vrijwillige provinciale jeugdzorg, de zorg voor licht verstandelijk gehandicapte jongeren (LVG) en voor de geestelijke gezondheidszorg voor jongeren (Jeugd-GGZ)). Daarnaast moet de aansluiting op gedwongen jeugdzorg en de justitiële kant goed geregeld zijn.

Een Jeugdzorg waar het motto is:

'preventie waar het kan en ingrijpen waar het moet'

De VVD is dan ook verheugd dat dit in het regeerakkoord is geregeld en de staatssecretaris van VWS in samenwerking met de staatssecretaris van Justitie hier werk van gaat maken. De uitwerking van deze stelselwijziging op hoofdlijnen wordt binnenkort verwacht.

Bron: VVD Tweedekamerlid Brigitte van der Burg

Oorspronkelijk geplaatst op www.vvdgiessenlanden.nl

Veel vragen

Doel is een efficiënte, effectieve en uiteindelijk ook minder dure jeugdzorg tot stand te brengen. Wat moet er gebeuren om dat te bereiken? Hoe moeten gemeenten hun rol gaan oppakken? Wat zijn de risico's? Hoe kan het jeugdzorgtraject het best worden georganiseerd zonder dat het kind ook "het kind van de rekening wordt"? Met andere woorden: wat helpt ouders en kinderen het meest?

Wetgeving

Een zoektocht naar de mogelijkheden en onmogelijkheden rondom de organisatie van jeugdzorg. De overheid zal haar kaders stellen voor de lokale uitvoering van alle jeugdzorg.  
In Nederland verblijven 20.000 kinderen in 24-uurs zorg, 22.000 kinderen in pleeggezinnen en 235.000 kinderen hebben bijzonder onderwijs. Eén op de zeven kinderen krijgt één of andere vorm van speciale zorg.

Bron: VNG/Nicis van 11 januari 2011

Oorspronkelijk geplaatst op www.vvdgiessenlanden.nl

Ongevraagd en meestal onvoorbereid

Dat is het grote dilemma in het thema 'ontspoorde zorg' en 'ouderenmishandeling'. Ambassadrice 'Stop Ouderenmishandeling' Mirjam van Dongen timmert nu al tien jaar aan de weg om dit verschijnsel onder de aandacht te brengen. In die tien jaar tijd is de situatie niet verbeterd. Integendeel; de vergrijzing neemt toe, evenals bezuinigingen op de zorg. Volgens de Wmo (wet maatschappelijke ondersteuning) moeten familieleden en/of buren steeds meer taken op zich nemen. Zij worden ongevraagd en meestal onvoorbereid mantelzorgers.

Steunpunt?

Tijdens een themabijeenkomst in het Gorcumse stadhuis kwamen professionals en vrijwilligers luisteren naar het schokkende relaas van Mirjam van Dongen. Zij vond bij wethouder Jack Oostrum een welwillend oor. ,,Ik ben verbijsterd over hoe gemakkelijk mantelzorg, uit liefde of plicht, zo uit de hand kan lopen. Maar het probleem bij de gemeente 'over de schutting gooien' is geen oplossing," reageerde Jack Oostrum. ,,Hier moeten we met ons allen aan werken. Zoek die mantelzorgers die hulp nodig hebben." Hij stelde een steunpunt in het vooruitzicht waar in ieder geval (anoniem) melding kan worden gedaan van misstanden. ,,Mantelzorgers, die de druk gaan voelen, kunnen aanbellen." Maar ook professionals in de thuiszorg kunnen melding doen als zij denken of weten dat het bij bepaalde mensen niet goed gaat.

In onmacht

Ouderenmishandeling is een heel breed begrip. Van Dongen legde uit dat het leegplunderen van opa's of oma's bankrekening door (klein)kinderen ook een vorm van mishandeling is. Evenals pesten of treiteren. Maar ook zorg onthouden, onvoldoende of ongezonde voeding, kan er onbedoeld langzaam insluipen. ,,Het is meestal een kwestie van jaren," zegt Van Dongen. En als bijvoorbeeld de partner niets begrijpt van de gevolgen van Alzheimer kan mishandeling heel letterlijk worden. In onmacht kan een flinke tik worden uitgedeeld of worden senioren opgesloten in een kamer of vastgebonden op een stoel.

Bespreekbaar maken

Er zijn ondertussen diverse onderzoeken verricht waaruit blijkt dat 'afhankelijkheid' en 'sociaal isolement' (eenzaamheid) dé factoren zijn waarbij misplaatste zorg kan ontstaan. Sociale controle wordt steeds minder. Steeds meer ouderen staan er thuis alleen voor. Steeds meer mantelzorgers, partners of kinderen die ook een baan hebben en voor hun gezin moeten zorgen, kunnen het niet meer aan. Mirjam van Dongen blijft aan de bel trekken, om misplaatste zorg in ieder geval bespreekbaar te maken.

Bron: Stad Gorinchem van 4 augustus 2010

Oorspronkelijk geplaatst op www.vvdgiessenlanden.nl

Veel vragen

Oorspronkelijk geplaatst op www.vvdgiessenlanden.nl

Pijnpunten

Oorspronkelijk geplaatst op www.vvdgiessenlanden.nl

 
Keuze partner

Meerdere aanbieders op het gebied van zorg- en dienstverlening in de regio hebben hun interesse voor samenwerking kunnen aangeven. Uiteindelijk hebben twee combinaties van zorgaanbieders hun interesse middels een aanbod voor zorg- en dienstverlening getoond. Deze zorgaanbieders hebben hun aanbieding gepresenteerd aan de betrokken partijen. Naast gemeente Giessenlanden en KleurrijkWonen woonden ook de vertegenwoordigers van de diverse adviesorganen van de gemeente deze presentaties bij: Wmo-platform, Platform Gehandicapten Zedje, Seniorenraad, Ouderenproof, Plangroep Wonen, Zorg en Welzijn Giessenlanden. Alle partijen waren het erover eens in Waard&Land de juiste partner te hebben gevonden.

Zelf bepalen

In Zorgalliantie Waard & Land participeren: Zorggroep Alblasserwaard, Koningin Emmahuis, Stichting Waardeburgh, de Lange Wei en Syndion. Met een compleet aanbod op het gebied van zorg- en dienstverlening in combinatie met een geschikte woonlocatie, creëren de samenwerkende partijen een levensloopbestendige woonomgeving voor inwoners van Hoornaar en Giessenburg en omstreken. In de woon-zorgcomplexen kunnen ouderen met en zonder beperking zelfstandig of beschermd wonen. Zelfstandig wonende bewoners behouden hun keuzevrijheid en kunnen desgewenst zelf bepalen van welke partij ze bijvoorbeeld thuiszorg afnemen.

Klankbordgroep

Nu duidelijk is wie de medeontwikkelaar wordt op het gebied van zorg- en dienstverlening kan het project verder worden vormgegeven. Hierbij zullen de omwonenden, toekomstige zorgvragers en mantelzorgers zeker een rol spelen. Middels onder andere een klankbordgroep hebben de verschillende betrokkenen de gelegenheid proactief mee te denken en wensen en behoeften kenbaar te maken. Gemeente Giessenlanden en KleurrijkWonen blijven eerste aanspreekpunt voor deze projecten, waarbij KleurrijkWonen het vastgoed in eigendom en beheer zal houden.

Bron: Het Kompas van 4 juni 2009

Oorspronkelijk geplaatst op www.vvdgiessenlanden.nl